Bring my terug — ‘n Heimwee lied op sy Diepste

Hierdie gedig, geskryf deur D. Botes op 2 Februarie 2026, is miskien sy mees persoonlike werk van almal — nie ‘n lied oor Namibië nie, maar ‘n laaste testament aan Namibië. Dit is die uitdrukking van ‘n man wat sy Heimat so diep lief het dat hy dit selfs in die dood nie wil verlaat nie.

Die Weskus en Swakopmund se Begraafplaas

Swakopmund, gestig in 1892 as die hoof hawe van Duits-Suidwes-Afrika, lê aan die rand van die Namibwoestyn — omring deur woestyn aan drie kante en die koue Atlantiese Oseaan aan die weste.

Die Swakopmund Munisipale Begraafplaas is geleë op die hoek van Rhode Allee en Suduring Straat. Dié begraafplaas huisves Statebonds- en Duitse grafte in aangrensende rye — ‘n stille getuie van die gemengde geskiedenis van die dorp. Dit is hierdie begraafplaas wat D. Botes as naastenby genoeg aan sy geliefde Weskus beskou — want in Swakopmund is die see altyd naby, en die mistige Namib lug omhul alles in ‘n eiesoortige sagtheid.

Duin Sewe — Die Uitsig Oor Alles

Party van Swakopmund se inwoners verkies nie die begraafplaas nie, maar die legendariese Duin 7 — die hoogste duin rif naby die dorp, met ‘n ongelooflike uitsig oor die Atlantiese Oseaan en die woestynvlaktes. Hier sit mense met piekniekmandjies by sonsondergang. Hier word die Namibiese lug se kleur transformasie van goud na oranje na pers elke aand ‘n fees. Dit is ook die plek waar baie Namibiërs in die buite wil begrawe word — hoog bo, met die wind en die uitsig as ewige geselskap.

Die Kameeldoringboom — Skadugewende Wagte van die Woestyn

Die Acacia erioloba — Kameeldoringboom — is een van Namibië se mees ikonies bome. Op die droë Kalahari-plase staan hierdie boom as ‘n tipe wagter van die plaaslewe: sy plat kruin werp skadu in ‘n land waar skadu goud werd is, en sy diep wortelstelsels tap water op wat geen ander plant bereik nie. Om aan die skadukant van ‘n Kameeldoringboom begrawe te wees, is om terug te keer tot die aarde wat jou gevorm het — in die ritme van die plaas, naby die grond waar jy gebore is.

Die Rooi Kalahari — Weswaarts na Rus

Die rooi duine van die Kalahari het ‘n besondere plek in die Namibiese siel. Hulle kleur verander met die lig — vlamrooi in die oggend, donkerrooi teen skemer. Om hier begrawe te wees, met jou voete weswaarts gerig, is om die ou tradisie te volg van laaste rus in die rigting van die ondergaande son.

Die Teologie van Tuiskoms

Die gedig eindig nie in hartseer nie — dit eindig in hoop. Die beeld van trompette wat blaas, van ‘n “tydelike tentwoning” wat verruil word vir ‘n “ewige huis,” is diepgewortel in die Suidwester se Gereformeerde geloofserfenis. Die Heimat is nie net ‘n geografiese plek nie — dit is ook ‘n teologiese kategorie. Waar jou liggaam rus, is die plek van opstanding. En vir D. Botes kan dit net een plek wees: die grond van Namibië, onder ‘n Kalahari-lug, met die klank van die Weskus se wind in sy ore.

“Mag ons dan altyd dankbaar wees oor hierdie voorreg / Om in ons geliefde Heimat te woon tot ons laaste asemteug.”